تا برگردی یقین دارم مث تابوت این خونهاگه مردم تو تنهایی کلیدت زیر گلدونهواسه این مرد سنگینه با آینه درد و دل کردنزمستون لای موهاشه همه دل گرمیاش سردردنمیلرزه شونه هام از غم مثل بم غرق آوارهمژه هاش میله ی زندون چشاش حبس ابد دارهاسم تو توی دستم وقت قنوت از گریه سر میرههنوزم چشم به راهه با هر صدایی سمت در میرهاون شهری که تب داره تموم عابراش دردنتو اون دریای تلخی که نهنگاش خودکشی کردنمث یه ماهیه مرده روی دوش آب میخونهدوراهی واسه من هیچه یا میرم یا نمیمونمکجا رویاتو دزدیدن به جرم عشق و شب گردیکجا رویاتو دزدیدن یه عمری مردگی کردیپر از حرفای ناگفته میون رفتنو موندنسکوت تنها زبونی که همه دنیا بلد بودنتو رویاهای هرروزت همیشه همسرت بودممنو کفری نکن مومن یه روز پیغمبرت بودمیکی از ما دوتا قطعا همیشه غرق شک بودهمیدونم خونمون گاهی یه قبر مشترک بودهخودم دیدم که تو آینه شبیه سالای بعدمیه جوری از خودم دورم محاله روزی برگردمیه ایمانه پر از شک نه تو قلب و باورم بودیواست عیسی شدم اما تو شام آخرم بودیمث عکسه یه قطارم سهم سوتم بی صداییمث عکسه یه قطارم که نمیرسم به جاییتو شبیه موج دریا من پر از حجم سکوتممیری اما برمیگردی آخرش من رو به روتممن یه ترسو توی ایلم تو یه قهرمانه خون برمن شبیه دلقکی که تنهاییاش پر از گریستو برو سفر سلامت نوش جون بی کسی هامن یه قهرمانه پیرم یکه میزنم به دریاصدای خنده هات تو گوشم داره دیوونم میکنهدونه دونه قطره های خونم میریزه تو خونهاز اولشم عاشقت بودم نفهمیدی چراهمه جارو آتیش میزنم اگه عاشقت بودممشتی تو تنهاییام نبودی الان میخوای باشیهنوز خیلی مونده بفهمی که تو قلب من جات نیسمنی که تو کنج قلبم واست خونه ساخته بودمالان یه آواره ای تو قلبم که تو هیج جا جات نیسیار قدیمی من دوردونه قلبمبخدا من بد نبودم گفتم دوست دارمهمه یادگاریات مونده چرا نیستی پیشمبیا دیگه دیره غمتو لاتی میکشمتمومه موهام سفید شده از بس غمتو خوردمتو این زندگی که سگ صاحبشو نمیشناسه مردمهنوزم دونه دونه پیکام به سلامتی چشاتهمیگی فراموشم کردی چرا اسمم تو حرفاتهتا برگردی یقین دارم مث تابوت این خونهاگه مردم تو تنهایی کلیدت زیر گلدونه