ما تو حصار همتو تو حصار منمن تو حصار تنمی خواد بذاره کمپشتِ نقاب تنگمنم نظاره گرعدالت مُردصداقت مُردشرافت مُردقناعت مُرددرایت مُردسخاوت مُردنجابت مُردرفاقت مُردقضاوت بُردحسادت بُردحماقت بُردحکایت بُردوقاحت بُردجنایت بُردکو-وووواصالتت کوکو-وووواصالتت کوآهاصالت و گم کردم من زیر پوسته های این شهرقرق جبر بلوف و جعلدروغ محض شنود و شکجنون و جنگ ، بلوغ جهلجلو چشممغرور در شرف مرگتومور درد قلمبه ترحدود صد تا رخ دارمنمی دونم کدومشماین بالا ابر و مهمضطرب از تو لهمنزجر از خونهمثل مار از پونهدر پی روزنهپشتِ سر پر تنشپیش رو ممتنعسرنوشت مبهمهمثل برق و باد گذشتداستانم همین شدتو حیاط خونمونحتی آسمانم زمین خورداز اون طرف آینده شد از آن کیاما نشستیم به دوخت و دوز پارگیامخلص واقعی جاشو داد به ناخالصیاعمق وجودم ظلمات مثل غار سیاهبا این حال با این دنیا دارم کار زیادرفتنی از نگاه مقابل داره میادنقشه ها ابترنرهسپار سفرمشرح حال رفتنماز نگاه دفترممی درم روکِشتاین تَرَک رو بشهخوار شدم تو چشتخار میشم تو چشتبرگ و ساقه آدمهولی مرده ریشه هاکه جاشو داده به خوی و خصلت گرگ بیشه هازبون به فرم نیش مارگربه میشه هارمیشکنیم همومی رقصیم رو خرده شیشه هانامحسوس بد شدمطوری که عادی شه روندمواسم مهم نبود حتی آتیش جهنمواسه چاله های خودمچاه جدید کندمخیلی وقته تو زندونِ خودم وکیل بندممقتدر توی قابمنفجر تو نقابکوچه ها توی خوابکوچ ما سوی خاکدیگری این خونست حرف نزنمی دونم که دارم یه کتاب نو رواز وسط می خونمکو-وووووواصالتت کوکو-وووووواصالتت کواصالت منو خاطره گرفتکه به ارق به اعتقاداتم خاتمه بدهپرتوی مثلث خونه رفیق و مدرسهجادوم کردگفت به قافله برسمیتی که راه می رفتیه باطن کرختحس می کنم الان دیگه باطله طلسمتاریخ می گه پی عدالت نگرداز روز ازل حساب بکن لغایت ابدقانون گذار بی قانون ما حامی قانونیمولی قصه عوض میشه وقتی خالیه جا نونیوقتی شک داری به خودت یعنی اسوه هراسیشرایط مسببه که دیگه نخبه نسازیماینه که جای ذوق و پول و کار و شغل اساسینشستیم به تماشای پای لخت مجازیواسه شب امتحان می خونی جدول ضربفردا نماز می خونی واسه شب اول قبرآهنگ فله ای می خونی واسه شب کنسرتهمه چی واسه کسب تکلیفه نه از ته قلبقبل ارتباط دکقبل استعداد سَدقبل اعتماد شکقبل احترام چکو فهمیدم ماحصلش قبل افتخار ننگآموزش غلط جامعه رو استعمار کردچکیده های تجربه هامون رو پس میدیم با شعرمهم نیست رو آهنگام می خواد چه تصویری باشهفیلما هیچ کدوم وصف شعر ما نمی شدنتو لحظه های ما همه صحنه ها واقعی بودنکه گرون تموم می شد واسه منِ رویا دوستتا سوال به موندن یا رفتنیه گل یا پوچاینجا مثل یه کوسه بزرگم تو آکواریوماونجا یه ماهی کوچیک تو عمق اقیانوسچه بی مزه مسیری که راز و معما نداشتانتظار توام با تلاش یعنی امیدولی این کلمه رو اجتماع انتظار نامیدهاینجا واژه امید بوی نا میدهاصالتت کو