بخت باز آید از آن در؛ که یکی چون تو درآید…روی زیبای تو دیدن؛ درِ دولت بگشاید…صبر بسیار بباید؛ پدرِ پیرِ فلک را… تا دگر مادرِ گیتی؛ چو تو فرزند بزایداین ظرافت که تو داری؛ همه دل ها بفریبی… این لطافت که تو داری؛ همه غم ها بزدایدچشمِ عاشق نتوان دوخت؛ که معشوق نبیند…نای بلبل نتوان بست؛ که بر گل نسُرایدنیشکر با همه شیرینی اگر لب بگشایی؛ پیش نطقِ شکرینت چو نی، انگشت بخاید!گر مرا هیچ نباشد؛ نه به دنیا، نه به عقبی…چون تو دارم؛ همه دارم… دگرم هیچ نبایدمژده ای دل؛ که کنون وقتِ وصال است و غمت رو به زوال استبه عشاق بگوییــد… رهِ وصل بپوییـــد…که چهارم مه از آن چهاردهِ ماهکه عالم همه مجنونِ رخش، در طلبش، نعره زنانند وُ…به دف؛ رقص کنانند وُ به دل خوف و رَجااز کرمِ ساقیِ ما؛ طرد شده درد وُ…ز شوقِ قدمش؛ سرو روان است و…چنین است و چنان است وُ…قرارِ دو جهان است وُ…سپاهی ز غلامان؛ به رهش جامه دریدند وُ…دل از خویش بُریدند و به معشوق رسیدند وُ…همین مشغله ی ماست؛ که از عشق بمیریم وُ جز او یار نگیریم!با همه خلق نمودم؛ خمِ ابرو که تو داری… ماهِ نو؛ هر که ببیند به همه کس بنمایددل به سختی بنهادم؛ پس از آن دل به تو دادم… آن که از دوست تحمل نکند، عهد نپایدگر حلال است که خونِ همه عالم تو بریزی؛ آن که روی از همه عالم به تو آورد نشایدچشمِ عاشق نتوان دوخت؛ که معشوق نبیند…نای بلبل نتوان بست؛ که بر گل نسُرایدهر که دلارام دید؛ از دلش آرام رفت… باز نیابد خلاص هر که در این دام رفت…یاد تو می رفت و ما عاشق و بیدل شدیم؛ پرده بر انداختی، کار به اتمام رفت…مه ننماید به روز؛ چیست که در خانه تافت؟سرو نروید به بام؛ کیست که بر بام رفت؟گر به همه عمرِ خویش؛ با تو برآرم دمی… حاصل عمر آن دم است، باقی ایام رفت…دل و دینم به فدای قد و بالای نگاری؛ که همی بنده نواز است و حقیقت نه مجاز استچه بگویم؛ که چنین قصه دراز است…جهانی به درش؛ غرقِ نیاز است…نماز است؛ جواز است به دلم سوز و گداز است…منم آن… منم آن… منم آن ریزه خورِ خوانِ کریمش؛ که به کس کار ندارم به جز آن یار ندارمبه کسی کار ندارم؛ ثمنی غیرِ دلم، بر سرِ بازار ندارممنِ نالایقِ ناقابلِ نالان، چه کنم؟ با همه درماندگی و دوری و شرمندگی و بندگی و بی ثمری…پیش همان شه که کریم است و رحیم است و همان یار قدیم استجهانگیرِ جهاندار و به دل، دلبر و دلدار و وفادار و هوادار و بهین سرور و سردار وُ…کس و کار و به دل یار و جهانی به کرم هاش بدهکار وُ...چه میشد؛ دلِ غم دیده ی من را بشود، باز خریدار؟