جلوم یه آلبوم پر از، بچگیم و تاب سرسره ستشلوغ؛ ولی آروم تو عکسدور از قانون دور از ترسپرِ فکرای بزرگ، دنیای کوچیک اما چشمای درشتبیا و احساسم کن و قبل اینکه بشناسیم برواز من ننداز نه به همه بگو کج بودم کم داشتمشاید دلت بخواد من باشم دست رو شونت باهات تو عکس جاشمولی، من و این حرف رو هوا ،پرتیِ حواس و لنگیِ دماغاز پایه میکنیم عکستو خرابتکون بده دستتو برام برو، اینجا هیچی دیدنی نیست و ریخته ویترینم زمینمن از پس این شیب لعنتی؛ این پیشونی و کلی چین بی دلیلبر میام یه روز، چند ساله شده هرشنبه هام یه جوربذار یه روز که بک گراندمون لحظه های خوب بوده عکس بگیریموقتی داشتیم برا درا دسته کلید، وقتی لااقل خوشحالم از یه چیزینه الان با این پوزخند بی ریخت و فکری که جدا از روزمرّگی نیتوم چیزی جز خستگی نیبذار؛ بذار به وقتش یه عکس خوب نه؛ یه عکس خوب تر بگیرآها، از هوا بگیر، از این از من قشنگترا بگیر، از اینا که الکی خوشنبگیر از اینا که میگن از ما بگیرشاید یه روز صبح رسید، ولی فعلا تو این قبر مرده نیستحالا حالا حالاها باید پُست بدیم باید قرص بشیم باید سیر شیم از گشنگیتو آینه اتاق یکی هست که وایستاده تو باغ ولی تو باغ نیست زده تو مارپیچفکرش جا دیگست ولی داره یه دستی تو بازیبیرونو خواست پنجره ساختی براش دیگه حتی اون پنجره باز نیبا این حال دستش دراز نیامیدوار به جعبه ی شانسیشمیره میرسه میدونم اون شیره سیستمش دیوونه اسمهم نی هیچی اونقدر براش،عکسای تو چی میدوننیه لبخند و یه سیب، رو به منظره چیکیا یه عکس پرسنلی با یه پیرهن قرمز جیغبودی از راه دور برام، موندی پای موندنامصدام شد مثل دوست برات، بودی دلیل بودنامبرای خوب بودنت، از آینده یه کوه دوشمههمین که رات بندازم، برام یه نور تو شبهدرم نیار از تو سرت که با تو این اتاق بدون شمع روشنهیه روز عکست با عکس منه شکل صورتم و فک و لبشمیشناسیم میشناسمتبگه هستم هر کی با منهکی با منه؟ کی با منه؟ کی با منه؟ کی با منه؟ کی با منه؟ کی با منه؟از من ننداز نهدستای تو چی میدونهاز من ننداز نهاز من ننداز نهاز من نندار نه